📝Шукр.

Онам раҳматли тўқсонинчи йиллар бошида Ўзбдан Қозонга кўчиб кетаётган бир татар ҳамкасбларидан кичкина ён дафтарчани ҳадя сифатида олиб қолдилар. Кейин ўша дафтарчадан кўп сураларни менга ҳам ёдлатдилар. Аввалроқ, "почемучка" бўлган пайтларимда ҳам кўп саволлар берардим, онам осонгина "ёмон бўлади" ёки "Оллони ўзи билади" деб қўяверардилар. Саволлар билан ундан у ёғига ўтиб бўлмасди...
Ўн уч ёшимда биринчи марта қадр кечасини кутдим. Ўшанда энг сирли ва жозибали кечанинг гувоҳи бўлганман. Шундан кейин ҳамма саволлар барҳам топди.
Бир куни онам билан узоқ йўлга опамни кўргани поездда йўлга чиқдик. Поезд у пайтлар Тожикистон ичидан ўтарди, бу пайтда у мамлакатда фуқаролик уруши авжига чиққан пайт эди. Отам жуда кўп йўлдан қайтармоқчи бўлдилар, лекин бормасак бўлмасди. Поездда жойлашиб олишимиз билан купе эшиги очилиб, ўша пайтлар тожик рэкети бўлганлардан бири икки аёл билан кириб келди. Ўшанда ичимда билган ҳамма сураларимни ўқий бошладим. Тепага бир аёл билан жойлашиб олган рэкетчи атайлаб пастга гугуртини отиб- олиб беришни мендан, ўн етти ёшли қиздан сўрай бошлади. Онам қимирлама деб ўзлари ўринларидан туриб олиб бердилар. Поездимиз Ўзбекистон худудига киргунча, мен ҳам онам ҳам хатто ҳожатга ҳам чиқмай ўтирдик. Дуоларим ўз натижасини бердими, аёлларни етаклаб ўша рэкетчи ҳам чегара худудида тушиб қолди. Бирдан ўз-ўзидан йўқ бўлиб қолган проводник ҳам пайдо бўлиб узр сўрашга тушиб кетди. Ўшанда горнизон бошлиғи бўган поччамнинг дўсти таклифи билан поездга чиққан эдик, унга қасдлашиб юрган ўша рэкетчи атайлаб бизни, биз орқали ўша инсонни қўрқитиб қўйиш учун купега кирганини кейинроқ билдик.
Онамнинг оёғи кесиладиган бўлди, биз фарзандлар навбатма-навбат касалхонада қарайдиган бўлдик. Ташвишлар билан жуда алламаҳал бўлганда уйга қайтадиган бўлиб қолдим, оҳирги машруткага чиқсам, ичи тўла эркак, ярмидан кўпи ичиб, тўйдан қайтаётганлардан... Эшик олдидаги ўриндиққа ўтириб ичимда дуо ўқишни бошладим "ишқилиб, мани кўришмасин, ёмонлар билан ўртамга парда тортиб қўйгин, илоҳим" деб дуо қилдим. Бир пайт бир эркак ёшроқ йигитга шилқимлик қила бошлади, уришиб кетишди... Бошқа бири эса судраб юриб машинадан тушириб олиб қолди. Аллоҳ таолога ҳамдлар айтиб, уйимга амаллаб етиб олдим...
Еттинчи этаждаги уй эшиги ичкаридан қулфланиб қолди. Битта халатда қишнинг кунида ташқарида қолиб кетдим, жияним Гўзални ўқишидан чақирдим, қўшни Таня холадан шомпур сўраб олиб, қулфга тиқиб кўрдик, очилмади. Кейин Таняхолани балконидан ўзимизнинг балконга ўтмоқчи бўлдим, иложи йўқдай туюлди. Саккизинчи этажга чиқдик, қўшни яқиндагина кўпайишган аёл эди. Йўл-йўлакай бошқа қўшнининг подъезддаги дор арқонини ечиб олдик. Саккизинчи этаждан белимга жилкадан бўлган арқонни боғлаб, иккинчи учини сейсмик устунга боғлаб, пастга тушмоқчи бўлдим. "Олдин тилхат ёзиб беринглар, тушиб кетсангиз ман айбдор бўлмай" деди. Ҳуллас пастга туша бошладим, ерда одамлар тўплана бошлади, хот-дог сотадиган болалар қўлларини чўзиб қичқира бошлашди. Арқон эса жуда тез белимни қия бошлади, оёғим эса ўз балконимизга ярим метрча етмай осилиб қолдим. Ўшанда тепага қараб арқонни оз-оздан узатишларини сўрадим. Бирдан саланглаб турган оёғимни нимадир қаттиқ ушлаганини сездим. Оёғим салангламай тинчлана бошлади. Пастга, балконнинг тўрт бармоқлик қиррасига теккис етиб бориб, пастга ўзимизнинг дор арқонимизга қўлларим билан ёпишдим ва балконимизга сакрадим. Тепада мани тушираётган янги туққан қўшнимиз ва жияним ҳам, пастдаги одамлар ҳам қичқириб хурсанд бўлганликларидан чаппак чалиб юборишди. "Аллоҳга шукр тушволдим" деб қичқирдим.
Иккинчи фарзандимда бурнимда опухол борлигини айтишди, баъзи дўхтирлар юзимга "туғолмай ўлиб кетасан" ҳам деб айтди. Бурнимга тампон тиқиб, туғруқ столида ётибман, аъзойи вужудим дағ-дағ қалтирайди, тишларим-тишларимга шақирлаб урилади. Ичимда яна Аллоҳга ялиняпман "ўлиб қолмай" деб. Хатто аксирсам ҳам бир стакан қон бурнимдан шовуллайди, қоним камайиб гемоглабиним олтмиш қолган. Бирдан елкамни, белимни нимадир силаб ўтгандек бўлди-ю, салкам беш килолик қизим дунё юз
​​​​ини кўрди. Туғруқдан сўнг ўша ҳамма ваҳима қилган ўсма ўз-ўзидан сўрилиб кетди.
Бунақа вазиятлардан қанчадан-қанчаси содир бўлди, бора-бора хатто ёмон деб билган нарсаларимнинг асли яхшилик эканлигини англаб етадиган бўлдим.
Шукр қилишим керак, Ўзини англатгани учун, жуда кўп одамлар ўзини даҳрий, агност, секуляр деб таърифини бераётган замонда улардек фикрлашимга сабаб ҳам ният ҳам бўлмагани учун. Нажот йўлини англатгани учун.Суйишга, мақталишга, ҳар қанча ҳамд айтилса арзийдиган Зот ўзи!
Дунёда нозик нима бўлса у дин ишидир, у билан аҳмоқларгина ўйнашади, у билан қўрқоқларгина курашади. У аслида ҳамма эҳтиёжларнинг энг кераклисидир!
Шукр қиламан:ақлим тўкис бўлмаган пайтларда ҳам иймоним тахликасига сўз айтиб юбормаганим учун, ўшандайлардан бўлмаганим учун. Ақлинг бир томчи бўлса ҳам унда иймон бор бўлиши-мана шу Саодатдир!
Ummu Zaynab Ummu