Роббимиз ҳар бандасига қанчалар даражада ақл-фаросат ҳамда сабр-тоқат берганини яхши билади.

Ва айнан берган неъмати даражасида қулларига синов юборади. Яъни бизга келадиган синовлар ақлимиз, тоқатимиз даражасига кўра берилади.
Кимдир ота-она, кимдир фарзанд, кимдир жигар, яна бошқамиз эр, хотин, қўшни, қавм-қариндош, бегоналар, соғлик, касаллик, мол-давлат, қашшоқлик ҳатто эътибор ёки эътиборсизлик билан синаламиз. Синалишимиз учун айнан шу важлар, яъни инсонлар ёхуд воқъеликлар, шикоятсиз ва гўзал сабрда давомийлигимиз орқали ажрланиш имкониятимиз ҳисобланади.
Ўзига яхшилик истаган ақл эгалари синалишидаги воқеъликларни бандаларга боғламасдан Аллоҳ берган имкониятдан охирати учун заҳира йиғишга ҳарис бўлади.
Жоҳиллар эса синовларни ажрланиш имкониятим деб эмас, мусибат дея қабул қилиб, айбдорлар излаб шикоят қилишга муккадан кетадилар. Аллоҳга исён қилиб, натижада ажрланиш тугул, Роббга осий бўладилар.
Роббга осий бўлишимиз бизга келадиган неъматлар йўлини тўсиб қўяди. Истиғфорларимиз эса гуноҳларимизни тозалаб, неъматлар келишини тезлаштиради. Гуноҳларда эмас истиғфорда давомий бўлиш бахти одатимизга айлансин.
Баъзилар ҳудди ватанга ўхшайди, улардан айрилиш -- ғурбат.
Баъзилар эса руҳга ўхшаган, улардан айрилиш -- ўлим.
Яна баъзилар касаликка ўхшайди, улардан айрилиш -- ҳаётдир.