Ա Փ Ռ Ի Յ Ո Մ Ք Ե Ռ Ի Ն

Հայկական կեղի մը գինա̈ր գու Ափռիյոմ քեռին։ Շադ շաքաջի, ուրախ մաշտ էր։ Ընու դըղըն ուրիշ կեղա̈ ախչիգ մը հավնաձ էր։ Ախչիգն ա̈լ համաձայն էր, ամա ձընողնին չէյնը ուզիլ։ Կուզեյնը ախչիգը հարուստի դըվուշ։ Դըղին դուն֊դեղը դեսաձ չէյնը, ժամանագ ա̈լ չունեյնը ա̈դով հետաքըրքըրվուշի։ Ըն սըրըդիքը շադ ու շադ էր աշխատանքը`թութուն, լազդ, չայ, աձուկիդ ա̈լ ինչի մը ընող էյդ։
Օրմը դըղըն ալլայ բադմեց հորը։ Ափռիյոմ քեռին դեսավ որ, ըռոնց ուր խառըվուշի ինչիգ ըլլող չա̈։ Որոշեց էշտուշ ռազվետկի։
Իրիգվընցու մը, քիչ մը վրայեգոդ հավա էր,կընաց ա̈դ կեղը։ Հայցուց, կըդավ դունը, կոռաց դոնդիրեճը։ Ախչգոնը հա̈րը էլավ տուս, պարև, պարի իրիգուն`ձանոթցոն։ Հրավիրեցին նես։ Ափռիյոմ քեռին կալոշնուն ջոռը խոդերուն վըրըն սըրպեց, ասելըն.
֊է՜,հա̈յի, լավ չէ՞ր տա̈ ըլլիլ, որ ջոմպա̈դ ասֆալտվաձ ըլլիր։ Օդնըմաննիդ չըջոռոդելու, քա̈սուգ մը հասնեյդ դունը։
֊Հա', շադ խաս գըլլեր, ամա ինձի վուստի՞ ա̈դմոն բախտ։
Մըդոն դունը։ Դյոշիմըն խողա̈ էր, մաքուր մը ավիլվաձ, ըմըն ինչը դեղը դեղին։ Ափռիյոմը աշեց էդռաֆը հընու աստավ.
֊Աբա լավ չէ՞ր տա̈ ըլլիլ, դյոշիմա̈դ որ դախտկըվաձ ըլլեր,քա̈սուգ մը բըլբըլա̈ր։
Դոնը դերը աստավ.
֊Հա', շադ խաս գըլլեր, ամա դահա չայցաձ իմ ձա̈րը ձա̈րին պերիլ։ Էշտալ֊էշտալը գըլլի։
Ա̈ստիյըն֊ընտիյըն խորատեցին, օրը մըթնեցավ։
Դոնդիկինը պերավ կայզաղիյի լամբըն տըրավ սեղնին վըրըն ու կոլեց։ Կայզաղուն հոդը լըցվավ դունը։ Ափռիյոմ քեռին աստավ.
֊է՜խ, է՜խ, աբա խաս չէ՞ր տա̈ ըլլիլ, հիմի յոր էրգու իլյիչի լամբուչկա թավնա̈դ գախվաձ ըլլիր, լուսը քա̈սուգ մը ջըռակտիր իսինիկը։
֊Է՜, շադ խաս գըլլիր, ամա դահա ա̈սմոն յոլա էշտող ընք։ Ա̈սու յա̈լ փառք դոնք Աստծուն։
Ափռիյոմը զեյձավ էշտուշ, ամա դընեցիք թողին հեչ։ Մա̈ր ու ախչիգ սեղոն տըրին, հյուրասիրեցին, Գերոն, խըմեցին։ Ափռիյոմը ախչիգոնը շադ հավնեցավ.
֊Ըլլըցու ֆիդոն ա̈, ծեռքա հոնվող չա̈,֊ ինքն ուրինը որոշեց ու ընգավ ջոմպա։
Էգավ դունը, ինքը ուր ռազվետկայըն գոհ, դըղին կոռաց մոդը.
֊Էկուց գեշտաս, հորը, մորը հեդ խորատիս գու, գասիս որ էրեգու մաշտը քու հա̈յդ էր։ Գասիս որ էգողընք ուզուշ։
Դըղըն ա̈դմոն ա̈լ ա̈րավ։ Համաձայնվեցոն։ Էրգուս մը օր սողը նըշոնը դվին, հայսնիքն ա̈լ ա̈րին։
Հայսնեցը ետքի օրը` գընկոր սեղնին խընոմդացն ա̈լ պերին։ Ա̈լի վըրայեգ գըներ, էդռաֆը ջոռ֊ջումախ էր։ Քեֆը շարունագեցին, երգեցին, բարեցին։ Մըթնեցավ։
Ախչիգոնը հա̈րը օդնըմաննուն ջոռը սրպեց, մըդավ դունը։ Դեսավ`խողա̈ դյոշիմա̈, սեղնին վըրըն մըխա գու ջամը գոդռաձ կայզաղու լամբըն։ Էրգուս մը ստըկան խըմաձ էր, քեֆը լավ, կոռաց Ափռիյոմին.
֊Դո՜, խընոմի, ա̈դ ի՞նչ սըդախոս մաշտ տուրս էգար։ Գասեյդ տա̈ ջոմպա̈դ ասֆալտվաձ ա̈, դյոշիմա̈դ դախտկըվաձ ա̈, իլյիչի լամբըչկընիդ ջըռակտաձ ին։ Վուրա̈՞, էրեվցու աշիմ։
֊Ես ա̈դմոն պոն աստաձ ի՞մ տա̈։ Խընոմի թուն ինչիմը սա̈ֆ հասկընցաձ իս վախըմ։ Ես հայցուցի տա̈, ա̈դպես որ ըլլի լավ չա̈՞ տա̈։ Դիյա,ա̈լի հայցընիմ գու.
֊Լավ չէր տա̈ ըլլիլ...
Ախչիգոնը հա̈րը քիչ մը միտկ ա̈րավ ու աստավ.
֊Թուն շիդագ իս, օրմը֊օրմը բա̈սպա̈յլու գոննոնք։
Ափռիյոմ քեռին ճարտար լիզու օննուշըն ջահելնին հասոն ուրինց նըբադագին։
Անգին Քեսյան
30. 03. 2026թ