-გცალია?

-კი. რაიყო?-ერთი წუთით გამო რა აქეთ..-კაი.. -წამო რა, ზღვაზე გავისეირნოთ..
-წვიმას აპირებს ახლა.
-მერე რა, წამო რა ჩემო პატარავ . გთხოვ.
-კაი, წამო..
ხელიხელჩაკიდებულები მივდიოდით.. ვსირნობდით.. მერე წვიმაც დაიწყო..
-აუ წვიმს..
-კაი , არაუშავს.. ჩემთან მოდი, არ დასველდები..
-მე დასველების არ მეშინია.. ისედაც მოვალ შენთან..
-მოდი ჩაგეხუტო.
-აგერ ვარ ..
ძალიან თბილად და მთელი ძალით მომიქცია მისი ძლიერი მკლავების ქვეშ.. გავყუჩდი..
რა უნდა მეთქვა. მხოლოდ მისი გულისცემის ხმა მესმოდა..
ბედნიერები ვიყავით..
-ვიცეკვოთ? –გაღიმებულმა მკითხა.
-ვიცეკვოთ.. – გაღიმებულმა ვუპასუხე..
-რამდენი ხანია არ გვიცეკვია ასე, ქუჩაში, ზღვაზე თან.. წვიმაში.. –ამბობდა და თან ჩემი ხელი თავის გულზე ჰქონდა მიდებული..
-ხო.. რამდენი ხანია.. მაგრამ ახლა ხომ ვცეკვავთ..
-ხო.. იცი, რა ბედნიერი ვარ..
-მეც ბედნიერი ვარ.. საოცრად..
-შენ რატო?
-შენთან ერთად რომ ვარ , ჩემი რომ ხარ და ახლა ერთად რომ ვცეკვავთ მე და შენ ქუჩაში, ზღვაზე, წვიმაში ტანგოს..
-მეც.. მაგრამ მე კიდევ ერთი მიზეზი მაქვს ბედნიერებისთვის..
-რა მიზეზი?
-ჩემი პატარა გოგოს აჩქარებულ გულისცემას ვგრძნობ ახლა.. შენ ჩემს გულისცემას გრძნობ.. და განა, არის კი ამაზე უფრო თბილი და დიდებული რამე?
-ხო. მართალი ხარ.. არაფერია.. არაფერი..
-ვგიჟდები შენზე ! შენთან ერთად ცეკვაზე ვგიჟდები ! ხომ იცი როგორ მიყვარხარ..
-მეც ვგიჟდები შენზე ჩემო სიცოცხლე ! მეც ძალიან, ძალიან, ძალიან მიყვარხარ! (vaime ra tbiliaa :S)