„მამა…

დრო გადის, მაგრამ შენი მონატრება არ მცირდება. პირიქით, ყოველ დღე უფრო მძაფრად ვგრძნობ შენს არყოფნას. თითქოს სადღაც ახლოს ხარ, მაგრამ ვერ გხედავ, ვერ გესაუბრები…
მახსოვს შენი ხმა, შენი მზერა, შენი სიტყვები, რომლებიც ყოველთვის ძალას მაძლევდა. დღესაც, როცა ძალიან მიჭირს, თვალებს ვხუჭავ და მგონია, რომ ისევ აქ ხარ და მეუბნები — ყველაფერი კარგად იქნებაო.
შენ ჩემთვის მხოლოდ მამა არ იყავი… შენ იყავი ჩემი საყრდენი, ჩემი სიმშვიდე და ჩემი ყველაზე დიდი სიყვარული.
ძალიან მაკლიხარ, მამა… ისე მაკლიხარ, სიტყვებიც კი ვერ იტევს ამ ტკივილს. მაგრამ ვიცი, სადღაც ზემოდან მიყურებ და მიფრთხილდები.
მიყვარხარ უსასრულოდ… და სანამ ვარსებობ, შენი ნაწილი ყოველთვის ჩემს გულში იცოცხლებს.“