.

. .
დედები ბერდებიან,დედები თეთრდებიან,
თეთრ ფიფქად ეგებიან შვილების ნაბიჯებს.
შვილები ვერ ხვდებიან ,მთებს როგორ ერევიან-
დედით რომ აღწევენ მიუვალ ნაპირებს.
დედები გვპირდებიან,ჩუმ-ჩუმად ილევიან...
და მაინც გვიტოვებენ მომციმარ აპრილებს....
დედები გულით გრძნობენ,დედობა სხვაფერია-
იციან წვიმას როდის აპირებს...
დედობა ასეთია,უსიტყვო მზადყოფნაა-
ქარში და ავდარში სიმშვიდის სავანე.
სანამ დედა გვყავს მუდმივი ბავშვობაა,
დედობა სიკეთეა,მეხუთე-სხვა მხარე...
შვილები იზრდებიან,შვილებმა რა იციან,
დედების წინაშე მთებიც მხრებს იდრეკენ!
დედები შვილისთვის ცეცხლშიაც გაივლიან,
შვილებსაც,დედებსაც გვქონოდეს სიკეთე!
..................................
დედები ბერდებიან,დედები თეთრდებიან...
თეთრ ფიფქად ეგებიან შვილების ნაბიჯებს...
შვილები ვერ ხვდებიან, მთებს როგორ ერევიან-
დედით რომ აღწევენ მიუვალ ნაპირებს....
ია ნანეიშვილი