ЧУЕН АШЫ.

(Әткәй,Әңкәйне,бала-чакны сагынып яздым.)
Кыштан калса, итне тозлый идек,
Каз итләре кушыш,һәр язда.
Банкаларга тутырып,салам җәеп,
Саклый идек аны карбазда.
Каз кисәге кушып,тозлы иттән,
Әңкәй аш кайната чуенда.
Озак кайнап пешкән ашның тәме,
Әле дә тел төбендә. Уемда.
Умачлап та пеште чуен ашы,
Бәрәңге дә салдык эченә.
Төшләр күреп,уянып китәмен,
Чуендагы ашның исенә!
Пешкән ашка ,әткәй төшкә кайта,
Тукланабыз җыелып утырып.
Әңкәй безгә пешкән ашын бүлә,
Үрә чүмеченә тутырып.
Аш өстенә яшел суган салып,
Бисмилла әйт,йотма телеңне!
Исраф итми,яратып ашадык,
Әңкәй кисеп биргән телемне!
Әңкәй!!!! Бүген бүлсәң ул ашыңны,
Сихәт табыр идем тәнемә!
Ризыклар күп,әммә җитәме соң,
Чуендагы ашның тәменә!
Мич эчендә пешкән шушы ашның,
Кайлардан табыйм соң тәмнәрен?!
Ак яулыклы әңкәм күз алдымда,
Сагынам нурлы өйнең ямьнәрен!
Кайсы ризык файдалы икән?-дип,
Баш ватабыз.Нәрсә ашарга?
Рәхмәт,АЛЛАМ!!!! Сихри тәм өстәдең,
Без тукланып үскән ашларга!!!
Автор Бакирова Фәзилә.