ხშირად ტყუილს ვამბობთიმიტომ,რომ სიმართლისგვეშინია….

მილიონ სიტყვასვამბობთ,მაგრამ მთავარის თქმაყოველთვის გვიჭირს….რთულ და გაუგებარ საკითხებზევსაუბრობთ,მაგრამ ხშირადგვავიწყდება ის,რაცელემენტალურია…კოშმარულ სიზმრებს ვყვებით დაგვავიწყდება ყველაზე ტკბილისიზმრები…ათას თვალს ვხედავთ,მაგრამგვავიწყდება საყვარელითვალების ფერი და სითბო…ვიცით, რომ სურვილი არასრულდება,მაგრამ მაინცვეძებთ ხუთფურცლიან იასამნისყვავლის,როგორც ბავშვობაში…ასობით ადამიანსვხვდებით,მაშინ როცაგვენატრება მხოლოდ ერთი…ვიღიმით მაშინ როცასინამდვილეში ტირილიგვინდა….ვამბობთ,რომ ყველაფერიკარგადაა,როცა ძალიან ცუდადვართ…ხელებს ჯიბეებშივიწყობთ,როდესაც ხელისჩაკიდება გვინდა….ვუსმენთ მუსიკას,როდესაცგვეშინია სიჩუმის…უამრავ რჩევას ვაძლევთსხვას,მაგრამ ვიცით რომ ჩვენთვითონ ასე ვერასოდესმოვიქცეოდით….