**** წინ უსასრულო მოლოდინის გზა მიდევს დიდი,მიმოფენილი ქარისაგან დამწყდარ ფოთლებით.

ბოლო არ მოსჩანს, სავალია მძიმე და გრძელი,სვლა უნდა შევძლო ატანით და დიდი მოთმენით.აზრი თუ ექნა ასე ტკეპნას ბევრი დღეების
და თან იმედის არ დაკარგვას ზამთრის ქარბუქში.თორემ ამ გზაზე სულ დავდივარ რაც თავი მასხოვს,ერთი ეგაა,რამდენ რამეს ხელი გავუშვი...ვეღარ შევძელი უსასოოდ იმედის ზიდვა და
ვერც ოცნება ვანავარდე ფრთაშეკვეცილი.კი, მოვაღწიე გზის პირამდე, მაინც ჯიუტად,თუმცა ზამთარი კარს მომადგა თმაშევერცხლილი.**** https://www.youtube.com/watch?v=f31NrCOeZGs