არც ქონება მაქვს და არც სახლ- კარი,

ჩემი ბინაა მხოლოდ საყდარი,
ეს ჭიქა ღვინო შენით გამთბარი
სხვა დანარჩენი როგორც ზღაპარი.
ისევ შორიდან თუ გეფერები,
გითხრა მიყვარხარ, თავს ვერ ვერევი,
ეს სიყვარული აკრძალულია
კი ვიცი,, მაგრამ შენ ვერ გელევი.
წლები მიდიან, ფიქრები არა,
ეს გულიც კრთება ისევ, აბა რა !
ან შემოდგომა ვინ მოიგონა
თუ , გაზაფხულში რჩება ჭაღარა.
// ნინო კობაიძე//