ჩვენ ხშირად არ ვაფასებთ იმ წყალობას, რომელიც ჩვენს თავს ტრიალებს.

ხშირად ხელჩაქნეულნი ვნებდებით სასოწარკვეთას და ვერც კი ვიაზრებთ, რომ უფალი ასეთ დროს ჩვენ გვერდითაა, გვეხმარება, გვიცავს და სანაცვლოდ მხოლოდ იმ მცირედს ითხოვს, რასაც ფეხზე წამოდგომა და ცხოვრების გაგრძელება ჰქვია. მორწმუნე პიროვნება ყველაზე ბედნიერი მაშინ არის, როდესაც უფლის წყალობას ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გრძნობს, უხარია და ღმერთს მადლობას წირავს თითოეული წამისთვის, რომელიც “დღეს” გაატარა. იგი უდიდეს სიყვარულის ატარებს, როცა მართმადიდებლობის ხილულ სასწაულებს ეზიარება.