Вақте, ки ошиқ мешавӣ дил шӯру исён мекунад,

Ашкат чу уқёнусҳо ҳар лаҳза тӯфон мекунад.
Вақте, ки як пайғоми хуш аз ёр меояд ба гӯш,
Дунё даруни синаат гӯл дар зимистон мекунад.
Вақте, ки ошиқ мешавӣ, ҷони туро найранги ишқ
Гоҳе найистон мекунад, гоҳе майистон мекунад.
Сар мезанад аз қалби ту гаҳ хӯшаҳои орзу,
Гаҳ хотират чун хирмани коҳе парешон мекунад.
Инсони бе ишқ онқадар комил намеояд ба чашм,
Вақте, ки ошиқ мешавӣ, ишқ аз ту инсон мекунад