Կանցնի 100 տարի, և հեռավոր 2126 թվականին մենք այլևս չենք լինի։ Մեզ կհուղարկավորեն նրանց կողքին, ում ճանաչել ու սիրել ենք։ Մեր տներում, որոնք այդքան հոգատարությամբ կառուցել էինք, կապրեն բոլորովին օտար մարդիկ։ Իսկ այն ամենը, ինչ տարիներ շարունակ կուտակել էինք, կհայտնվի աղբամանում։

Մեր ժառանգները, ամենայն հավանականությամբ, նույնիսկ չեն հիշի, թե ովքեր ենք եղել մենք։ Քանի՞սս ենք հիշում մեր պապերի ծնողների դեմքերը կամ անունները։ Մեր հեռանալուց ընդամենը մի քանի տարի անց մեզ կմոռանան։ Եվս մի քանի տարի, և մեր լուսանկարներն ու պատմությունները, այն ամենը, ինչ արել ենք այս կյանքում, նույնպես կմատնվի մոռացության։ Իսկ երբ հեռանա վերջին մարդը, ով մեզ ճանաչում էր, մենք այլևս ոչ մեկի հիշողության մեջ չենք մնա։
Երբեմն արժե կանգ առնել, ետ նայել և մտածել՝ ինչի՞ համար ենք այդքան վազում նյութականի հետևից։ Ինչո՞ւ ենք այդքան համառորեն ձգտում այն բաներին, որոնք կյանքի վերջում անիմաստ են դառնալու։
Իրականում կարևոր են միայն այն պահերը, որոնք ապրել ենք մեր սիրելիների կողքին․ այդ զբոսանքները, ջերմ գրկախառնությունները, զրույցները, միասին անցկացրած ժամանակը։ Երբ գա աչքերը վերջին անգամ փակելու պահը, միայն դա է կարևոր լինելու...