როცა მოწყენილი ხარ,

როცა არავინ გჭირდება
და სულ მარტო ხარ,
როცა თავადაც არ გჯერა ამ სიმარტოვის.
ხვდები, რომ კედლებიდან
უცნაური ხმები გისმენენ
და გზიზღდება შენი ოთახის ყველა კუთხე.
ჯდები შუაში,
შენ არ შეგიძლია მიაღწიო
საკუთარი სიღრმის მწვერვალებს,
ამიტომ ყოველთვის
საკუთარ სიმაღლეზე რჩები.
არ გაქვს დრო,
არც საკუთარ არ არსებობას
ხაზავ კედლებზე ფრჩხილებით.
ადამიანებს რომლებსაც ესმით შენი,
არ გიცნობენ შენ და იცი,
რომ ერთხელაც შენი გიჟი ოთახი,
გადახტება შენივე ფანჯრიდან
და შენს ფეხებთან დაეცემა უსულოდ.
როცა ძალიან გიჭირს,
ნუ მიატოვებ საკუთარ თავს იმისთვის,
რომ სხვის გვერდით იყო.