Մի փուլ կա,

երբ դու այլևս չես փորձում
մարդկանց պահել քո կյանքում։
Ոչ վիրավորված,
ոչ էլ հիասթափված։
Պարզապես՝ գիտակցված։
Դու սկսում ես տարբերել՝
ով է քեզ ընտրում,
և ով՝ պարզապես մնում է,
քանի դեռ իրեն հարմար է։
Եվ այդ պահից
քեզ այլևս պետք չեն բացատրություններ։
Դու չես համոզում,
չես խնդրում,
չես հետապնդում։
Դու պարզապես նայում ես
ու տեսնում։
Ու դա բավական է՝
հեռանալու համար։
Առանց աղմուկի,
առանց ցուցադրության,
առանց վերջին խոսքերի։
Որովհետև դու արդեն հասկացել ես՝
քո ներկայությունը արժեք է։
Եվ այն տեղերում,
որտեղ դա չեն զգում,
դու պարզապես չես մնում…
(Եթե համաձայն ես՝ մեկնաբանիր)
#Լի