Нонкӯрон қасди ҳоли мо кунанд,

Чашми бадро сӯи моли мо кунанд.
Ҳамчу сӯзан мехалонанд неши худ,
Назди халқ, саҳнаи роли мо кунанд.
Мекашанд ду даст зи пои роҳравон,
Ҳар қадамро дунболи мо кунанд.
Мекашонанд сухани касро ба кас,
Ғайбат аз паси аҳволи мо кунанд.
Мезананд дар рӯй суханони ширин,
Аммо ҷустуҷӯйи суоли мо кунанд.
Мекананду мегиранд дилу ҷигарро ба даст,
Шикананд тамоми дандону уболи мо кунанд.
Аз чунин инсононе, ки ҳушёр бояд шуд,
Хушк қомати навниҳоли мо кунанд!