Дилро асири наргиси шаҳло намудаӣ,

Ҷонро фидои вожаи зебо намудаӣ.
Дар байни ин қашангиву зебонигориҳо
Худро ба хос-вижаагӣ танҳо намудаӣ.
Ҷозибаи басандаи тинат аҷаб турост,
Бо ғайри хеш кӯр ту моро намудаӣ.
Эй, бас ҷунун намудаӣ морову хешро,
Дар қолабе муодили Лайло намудаӣ.
Ҳайрони сеҳру муъҷизасозиятам, ки чун
Худро надида, дар дили мо ҷо намудаӣ.
Бо оташи калому паёму таронаҳо
Дар синаам қиёмате барпо намудаӣ.
Эй шаҳдҳарфу шаҳдкалому асалпаём,
Номат ба лаҳни Ҳотамӣ ҳалво намудаӣ.
Ғайратҷон Ҳотамӣ
دل را اسیر نرگسِ شهلا نموده‌ای،
جان را فدای واژهٔ زیبا نموده‌ای.
در بین این قشنگی و زیبانگاری‌ها
خود را به خاص‌ویژگی تنها نموده‌ای.
جاذبهٔ بسندهٔ طینت عجب تو راست،
با غیر خویش کور تو ما را نموده‌ای.
ای، بس جنون نموده‌ای ما و خویش را،
در قالبی معادل لیلا نموده‌ای.
حیرانِ سحر و معجزه‌سازیتم که چون
خود را ندیده، در دل ما جا نموده‌ای.
با آتشِ کلام و پیام و ترانه‌ها
در سینه‌ام قیامتی برپا نموده‌ای.
ای شهدحرف و شهدکلام و عسل‌پیام،
نامت به لحنِ حاتمی حلوا نموده‌ای.
غیرت‌جان حاتمی