Як-ду рӯз осмон боронист,

Зӯри зулмот ҳам фаровонист.
Аз чунин моҷарои обу ҳаво
Маъсият аблаҳиву нодонист.
Боз фардо само шукуфон аст,
Офтоб аз дилаш дурахшон аст.
Ҳар кӣ маҳзун ба рӯзи борон буд,
Боз бо офтоб хандон аст.
Кори дунё ҳама ҳамин бошад,
Ҳар баду нек дар замин бошад.
Маҳзун аз рӯзи бад чаро гардам,
Рӯзи некам агар яқин бошад?
Ҳар шабе баъди рӯз меояд,
Рӯзи нав баъди шаб биёяд боз.
Баъди ранҷи ҷудоиву ҳиҷрат
Ошноӣ зи нав шавад оғоз.
То ба имрӯз ҳар чӣ санҷидам,
Ғам накардаст мушкиле осон.
Ғайри тақдирро намебинем,
Ранҷи беҳуда мебарад инсон.
Мақсади банда чист аз ин шеър?
Умрро бефараҳ набояд бурд.
Мушкиле нест мустадом, эй дил,
Ғами беҳуда пас набояд хӯрд.
Бо умеду фараҳ чӣ ширин аст
Зиндагиву ҳаёти серӯза.
Пас набояд, ки бо ғами фардо
Сӯхт файзу нишоти имрӯза.
Ғайратҷон Ҳотамӣ
یک‌دو روز آسمان بارانی‌ست،
زورِ ظلمت هم فراوانی‌ست.
از چنین ماجرای آب‌و‌هوا
معصیت ابلهی و نادانی‌ست.
باز فردا سما شکوفان است،
آفتاب از دلش درخشان است.
هر که محزون به روزِ باران بود،
باز با آفتاب خندان است.
کارِ دنیا همه همین باشد،
هر بد و نیک در زمین باشد.
محزون از روزِ بد چرا گردم،
روزِ نیکم اگر یقین باشد؟
هر شبی بعدِ روز می‌آید،
روزِ نو بعدِ شب بیاید باز.
بعدِ رنجِ جدایی و هجرت
آشنایی ز نو شود آغاز.
تا به امروز هر چه سنجیدم،
غم نکرده‌ست مشکلی آسان.
غیرِ تقدیر را نمی‌بینیم،
رنجِ بیهوده می‌برد انسان.
مقصدِ بنده چیست از این شعر؟
عمر را بی‌فرح نباید برد.
مشکلی نیست مستدام، ای دل،
غمِ بیهوده پس نباید خورد.
با امید و فرح چه شیرین است
زندگی و حیاتِ سروزَّه.
پس نباید که با غمِ فردا
سوخت فیض و نشاطِ امروزَه.
غیرت‌جان حاتمی
#شیعر
#شادی
#عمر