Дар моҷарои ишқ чи қадре, ки тохтам,

Он қадр шодиву фараҳи сина бохтам.
Бо оташе ба номи муҳаббат, ки гарм буд,
Бози ба бози ҳастии худро гудохтам.
Девонабозиям зи ҳад он қадрҳо гузашт,
К-ин қалби хеш оқибат девона сохтам.
Сад ҷода шодиву фараҳ, сад ҷода дарду ғам,
Тай шуд, ки ман замини муҳаббат шинохтам.
Гарчи нашуд муяссари дастам дилат, азиз,
Бар як имои дасти ту сад сина бохтам.
Афсӯс мехӯрад ҳама дам қалби Ҳотамӣ,
К-эй ошно, барои чӣ дерат шинохтам?!
Ғайратҷон Ҳотамӣ
در ماجرای عشق چه قدری ، که تاختم ،
آن قدر شادی و فرح سینه باختم .
با اتیش به نام محبت ، که گرم بود ،
باز به باز هستی خود را گداختم .
دیوانبازیم ز حد آن قدر‌ها گذشت ،
ک - این قلب خویش عاقبت دیوانه ساختم .
سد جاده شادی و فرح ، سد جاده درد و غم ،
طی شد ، که من زمین محبت شناختم .
گرچ نشد میسر دستم دلت ، عزیز ،
بر یک ایمای دست تو سد سینه باختم .
افسوس می‌خورد همه دم قلب حاتمی ،
ک - ای آشنا ، برای چی دیرت شناختم ؟ !
غیرتجان حاتمی