Ketasiz,

Halovat tark etar ko‘nglim uyini,
G‘arib bir go‘shaga aylanar dunyo.
Boshimda charx urar g‘amning quyuni,
Yuragim qorong‘u tundan ham siyoh.
Kuyasiz,
Isnodga qo‘ymoqchi bo‘ladi gumon,
Do‘st qilib ko‘rsatar o‘zini to‘hmat.
Shubhaga ishq uyi qo‘noq bo‘lgan on
Xavotir dashtiga quvg‘in muhabbat.
Ko‘rasiz,
Yuribman uyimda musofir kabi,
Judolik hijronga tashlangan xo‘rak.
Ko‘ngil uzolmayman sizdan, sababi,
Ishqning vataniga aylangan yurak.
Kutasiz,
Ishonch ham gohida berib qo‘yar pand,
Ko‘nglimni uy qilib olar nadomat.
Ishq qalbni o‘zga bir qalb bilan payvand
Etsa gar, shul ekan taqdirdan omad.
Kelasiz,
Muz kabi eriydi ko‘zimda ta’na,
Rahm hukmin o‘tkazar ko‘ngil uyiga.
Qo‘limni kaftingiz tutarkan yana,
Raqs tushar yuragim ishqning kuyiga.
Kulasiz,
Ruhimdan quvg‘inga uchraydi g‘ashlik,
Masrurlik egallar qirg‘oq bo‘yini.
Nahot xurram damlar sizga qarashli,
Kechagidek yotmas qalbim kuyunib.
Kirasiz,
Ko‘nglimga kirgandek, xonamga bir kun,
Negadir iymanib ko‘taraman bosh.
Kimdir chimildiqni ko‘tarar be un,
Chaqnab ketar uyning burchida quyosh.